laatste-keer-erbarme-dich

Afscheid van het Erbarme Dich

Hoe ik alsnog sopraan werd

Er zijn wat mooie mezzo-/altaria’s geschreven en ik ben altijd erg dankbaar geweest dat ik die mocht zingen. Het Erbarme Dich, Must the Winter Come So Soon, En vain pour eviter en nog 100 meer. Mezzo’s met hun warme klanken en diepe stemmen. Acht jaar heb ik mezzosopraanstukken gezongen, tot vorig jaar.

Als kind was ik een Koningin van de Nacht, maar na stemproblemen op mijn achttiende, haalde ik dat bij lange na niet meer. Ik wilde toch naar het conservatorium en deed in eerste instantie in Utrecht en Den Haag auditie als sopraan. In Den Haag sloeg mijn stem constant over op de hogere noten tijdens de auditie en dus besloot ik met mijn zangdocent om mijn auditie in Tilburg als mezzosopraan te doen. Dat ging redelijk en ik mocht beginnen.

De eerste twee jaar dachten veel studiegenoten dat ik een Wagneralt zou worden, maar nee. Ik ging langzamerhand hoger mezzorepertoire zingen. Ik sloeg niet meer constant over op hoge noten. Bij mijn masterauditie in Den Haag zeiden ze: je moet hoger mezzorepertoire zingen. Mijn hele Master heb ik zo hoog mogelijk mezzorepertoire gezongen. Op mijn masterexamen kreeg ik weer te horen dat ik hoger repertoire had moeten zingen.

Op concerten vocht ik bij lage noten altijd om boven het orkest uit te komen. Gelukkig zijn dirigenten bijna altijd lief en moest het orkest zachter spelen.  Ik genoot van het Agnus Dei en het Erbarme Dich.

Na mijn Master wist ik niet hoe ik verder wilde. Een halfjaar deed ik niets. Daarna nam ik lessen bij Maurits Draijer. Hij kende mijn geschiedenis niet en zat niet met het probleem van conservatoria: “we hebben al genoeg sopranen.” Hij zei vrijwel direct: “Ik hoor een sopraan.”. (Iets wat mijn moeder overigens altijd al zei, maar ik luisterde niet naar haar.)

Na een jaar training als sopraan, vind ik het zo veel fijner om sopraan- dan mezzostukken te zingen. Ik heb ook weer uitdaging in veel nieuwe stukken als het Aus Liebe en Mi Chiamano Mimi. Ik ga mijn geliefdste mezzostukken wel missen, maar gelukkig kan ik daar nog steeds naar luisteren.